‫وای، واقعاً اوضاع بده....
‫جدی‌جدی اومدم دبیرستان یانکی.
‫ایتا-کون.
‫دستت.
‫ها؟
‫اوه، باشه.
‫خیلی‌خب، شروع می‌کنیم.
‫ها؟
‫کمـــک!
‫یه‌نفــــر! کمک کنیـــد!
‫الان چه اتفاقی داره میفته؟!
‫آروم باش، ایتا. خونسردی‌تو حفظ کن، ایتا.
‫الان تو وضعیت منحصربه‌فردی هستم.
‫باید با دوری از واقعیت، ‫افکارمو سروسامون بدم...
‫اگه بخوام روی نیمه پر لیوان ‫ تمرکز کنم، الان من...
‫حقیقت ماجرا اینه که سینه‌های ‫جذاب‌ترین دختر مدرسه رو دست‌مالی می‌کنم
‫یه‌نفـــر!
‫ها...البته حس عجیبی داره.
‫آره، انتظارم یه‌چیزی شبیه ‫سینه‌های کاوادو-سان بود.
‫نه که بهشون دست‌زده باشم، ولی انتظار داشتم ‫ مثل خاک حاصلخیز، نرم باشه.
‫ولی اینا اصلاً اونطوری نیستن!
‫سفتن! عین قلوه سنگ!
‫یه فشاری رومه انگار دارم ‫بدون طناب صخره‌نوردی می‌کنم.
‫و اینا تنها امید زنده‌موندنم هستن!
‫نه که تا حالا صخره‌نوردی کرده باشم.
‫چه‌خبره؟
‫هوی، بچه! داری چه غلطی می‌کنی؟
‫آمم، خب، راستش این...
‫کمــک!
‫یه حسی بهم می‌گه، دارم خودمو ‫ قاطی یه ماجرای خیلی خطرناک می‌کنم.
‫خورشید خیلی دوره...
‫واقعاً یه دژ زیرزمینی‌ـه.
‫به هوای اسم نین-نین ‫می‌گن انگاری 22 طبقه‌ست...
‫ولی راستش اینه که هیچ‌کس ‫نمی‌دونه واقعاً چقدر عمقشه...
‫نمی‌دونم چندتا نینجا خودشونو ‫ از این گودال میندازن پایین...
‫تا از وظایفِ طاقت‌فرساشون خلاص شن...
‫تا آخر شب کار می‌کنی؟
‫هی، مدیر تایرا. ‫با این می‌شه شب سومم.
‫باید بگما. اوضاع خیلی بده.
‫لباس‌شون از هر لحاظ از ماریشتن‌های ما بهتره.
‫با درنظر گرفتن آخرین مدل‌مون که 4.0ـه،
‫مال اونا 5.0ـه.
‫تکنولوژی و اینا حالیم نمی‌شه. نقطه‌ضعفی داره؟
‫نوچ.
‫اول از همه، آخرین مدل ماریشتن 4.0
‫با تمرکز روی تحرک برای ‫ عملکرد داخل کشور طراحی شد.
‫یه مدل مسلح سبُکه.
‫قابلیت ضدگلوله و ضدتیغه‌ش خیلی قوی نیست.
‫در مقایسه با مدل 3.0، ‫که مدل مسلح سنگین برای استفاده در جنگه،
‫هدف طراحی‌شون متفاوته.
‫و حالا مدل جدید دشمن، ‫نقطه‌قوت هردو رو داره،
‫بدون نقطه‌ضعف هیچ‌کدومشون.
‫و هربار برام سؤاله که چطوری تکنولوژی‌شون ‫ از مال ما عملکرد بهتری داره.
‫ساده توضیح بده.
‫اینجا رو ببینید.
‫با بررسی‌های سوپرکامپیوتر «رپّا» ‫تو آزمایشگاه نینجایی
‫تونستیم یه‌چیز قابل‌مشاهده‌تر پیدا کنیم.
‫لباسش یه ضربه مستقیم از ‫شمشیر فوق قدرتمندِ نین می‌خوره،
‫ولی سیستم حفاظت مقابل ضربه‌ش به‌قدری قویه
‫که حتی یه خراش هم ننداخت.
‫حتی سیستم نامرئی‌شم از کار نیفتاد.
‫دیگه چی؟
‫مدیر تایرا... اگه قراره اینکارو کنیم، ‫بهتره بریم تو اتاق استراحت.
‫می‌خوای خط مقدم رو ‫از این اطلاعات باخبر کنی؟
‫بله. داشتم اطلاعات رو ‫ برای فرمانده کاتو می‌فرستادم...
‫ولی راستش، شاید نتونه ‫ قبل از حمله‌ی UN ارسال بشه.
‫یا ممکنه بخشی از دیتا خراب باشه...
‫نظرتون چیه؟
‫هرچی اطلاعات داری رو سریع براش بفرست.
‫اگه به‌هرحال بمیره، دیگه حرفی نمی‌مونه.
‫باوشه، هرچی شما بگید.
‫با فرمانده کاتو مشکلی ندارم، ‫ولی واقعاً امیدوارم اونیکوبه بمیره.
‫با این اوصاف... یه‌چیزی هنوز اذیتم می‌کنه.
‫لباس نامرئیِ UN مشخصه که ‫ بیش از حد تجهیزات داره.
‫مثلاً هدف دیگه‌ای هم داشته باشه...
‫هی، هاچیا-کون؟ اوزو ام.
‫شرمنده وسط مأموریت مزاحم شدم. ‫می‌تونی حرف بزنی؟
‫ممنون که زنگ زدید، استاد.
‫مشکلی نیست. تازه ورزش صبحگاهی‌مو تموم کردم.
‫یه هشدار نین اعلام شده،
‫پس دبیرستان کودان قراره منطقه جنگی بشه.
‫متوجهم.
‫معمولاً، وظیفه‌ت این نیست که توی صحنه باشی.
‫ترجیح می‌دم سریع از اونجا بکشمت بیرون، ولی...
‫با توجه به اینکه نوه‌ی کی ام...
‫مهمه که تو میدون حاضر بشم، ‫تا گنین‌های دیگه سرکشی نکنن.
‫خب، اگه با دشمن روبرو شدی، ‫حتماً فرار کنی ها.
‫تو بدترین حالت،
‫از اون دختره‌ی جوخه عقبدار یگان 2 ‫ به‌عنوان سپر انسانی استفاده کن.
‫نیاز نیست بگید. خودم می‌دونم.
‫معلومه همین قصد رو دارم، استاد.
‫باید زنده بمونی ها، بچه. ‫تو بلیطم برای ترفیع درجه‌ای.
‫نوه‌ی تارا؛ یکی از هفت رهبر نین.
‫هوی، &@*$$زاده‌ی آزمایشگاه نینجا، ‫خیلی طولش دادی.
‫بگو اینجا با کی طرفم، زنیکه.
‫پیامت؟ آره، خوندم. پرت‌وپلا بود.
‫فقط گفتی چقدر سلاح‌های دشمن خفنه.
‫نقطه‌ضعف می‌‌خوام، می‌فهمی؟
‫یعنی چی «نداره»؟
‫آهای دختر!
‫استفاده از تلفن همراه تو مدرسه ممنوعه.
‫چی گفتی؟
‫در حد یوشیدا-سنسه نیست، ‫ولی اونم مظلومه.
‫بوی پیری‌شم همچین بد نیست.
‫هی...
‫ببخشید، سنسه.
‫مادربزرگ مادری‌م وضعیت بدی داره... ‫و باید بهش زنگ می‌زدم.
‫خب، در این‌صورت، گمونم...
‫واقعاً متشکرم.
‫فقط توچشم نباشی ها.
‫چشم.
‫هوی، مادر&@*$$، ‫یعنی هیچی دستگیرت نشده؟
‫واسه همین می‌گن آزمایشگاه نینجایی ‫ به‌درد لای جرزم نمی‌خوره.
‫بیخیال، سنپای، بدجنس نباش دیگه.
‫مادر&@*$$ صدام نکن دیگه. ‫من دلم مثل گنجشکه.
‫از گفتنش بیزارم، ولی نین الان ‫ از لحاظ تکنولوژی وضعش خرابه.
‫خودت تنها کسی هستی که ‫ با اون لباس جنگیده و زنده مونده.
‫فکر نمی‌کنم اینکه ضربه اولو ‫ جاخالی دادی، شانسی بوده باشه.
‫چیزی ازش دستگیرت نشد؟
‫مثلاً از لحاظ بو؟
‫بو، ها؟
‫خیلی دقت نمی‌کردم، ‫چون خیلی بوی پیرمردا رو نمی‌داد.
‫راستی، سنپای، ‫اونیکوبه-سانپای باهاتونه؟
‫آره، همین بغلمه.
‫این مدرسه سنگ قبرته!
‫برو بمیر، اونیکوبه!
‫ازم شاید کینه‌ای چیزی داره؟
‫خب بالأخره تو بودی که چشمشو ترکوندی، ‫شک دارم عاشقت باشه.
‫چون رو اعصاب بود اینکارو کردم.
‫اونیکوبه. سوزوکی. توی موقعیتید؟
‫بله، فرمانده کاتو. آماده‌ایم.
‫خوبه. حتی فکر زنده‌گرفتن دشمن هم نکنید.
‫مرگشون اولویت اولمونه.
‫حین عملیات، شما توی دادگاه نینجا ‫ برای کارهایی که می‌کنید .
‫هیچ مسئولیتی ندارید.
‫ROE براشته شده.
‫به‌علاوه، برای این مأموریت، ‫منم اضافه می‌شوم.
‫لعنتی، ایتا، ای کثافت...
‫بابای من‌ آزوماـست، نماینده سابق نریما!
‫فکر نکن با اون کارت می‌تونی قسر در بری.
‫قلدری از امروز به سطح جدیدی می‌رسه.
‫خب حالا بهتره اول باهاش...
‫چیکار... کنم...
‫ها؟
‫چرا؟
‫چرا می‌تونم... پشتمو... ببینم؟
‫چـ...
‫مشکلی نیست. یه‌نفرو کشتم و خونسرد موندم.
‫می‌شه گفت کیف هم کردم.
‫نکوهیرا... اسمم تو تاریخ شینوبی ثبت می‌شه.
‫یعنی می‌تونم صدتا کله جمع کنم؟
‫تمام این مدت اینجا وایسادم و جیکش در نیومده.
‫آدم معذب می‌شه.
‫خب، خب... باید یه‌چیزی بگم...
‫مـ ـ می‌گم، جناب کارگزار، ‫خیلی وقته اینجا کار می‌کنید، درسته؟
‫آره.
‫یه‌سری شایعه درباره غارِ ‫توی جنگل پشت مدرسه شنیدم.
‫ببخشید!
‫عجب.
‫به‌نظر میاد نین و یگان دوم ‫عقبدارهای وزارت رفاه بیخیالِ اینجا شدن.
‫چـ ـ چیزه...
‫یه‌سری غار هستن، ‫ولی ورودی‌شون از توی مدرسه‌ست.
‫ها؟
‫از اونا برای فرار استفاده کنه.
‫مدرسه الانشم محاصره شده. ‫روش‌های دیگه خیلی خطرناکه.
‫با دانش‌آموزهای دیگه کَل‌کَل نکن.
‫زنده بمون، و این فاجعه رو برای بقیه تعریف کن.
‫چشونه اینا؟ ‫هم کارگزار، هم کورو-کون...
‫قراره چه اتفاقی بیفته؟
‫سوزوکی-سنپای!
‫UN رسید به محل.
‫سریع وضعیتو گزارش بده.
‫چـشم!
‫ماهواره نظارتی‌مون، تنگن، ‫فیلم رو داره.
‫یه دانش‌آموز سربه‌نیست‌شده‌ی مذکر اونجاست.
‫به‌نظر میاد توی محوطه مدرسه باشه.
‫احتیاط لازمه.
‫اطاعت.
‫اگه یکی‌تون حین نبرد
‫بتونه یه جی‌پی‌اس روی UN کار بذاره،
‫«فرار» می‌تونه اونارو از طریق بمباران انبوه بکشه.
‫و اگه نتونیم؟
‫در این‌صورت، از جی‌پی‌اسِ شما دوتا ‫برای مختصات اهداف استفاده می‌کنیم.
‫همینطور اگه از پا دربیاید هم ‫ این عمل انجام می‌شه.
‫پس بهتره خودمونو بکشیم دیگه.
‫وقت کاره، اونیکوبه.
‫وقت ناهار تمومه!
‫کسی هنوز اینجا هست؟
‫اوخ، خیلی خوب غل نمی‌خورن.
‫مدرسه، ها؟ هیچ‌وقت باهاش حال نکردم.
‫حس قفس می‌ده.
‫یادمه موقع مدرسه نینجایی، ‫تو راه مدرسه،
‫همیشه سنگ‌های خیابونو شوت می‌کردم.
‫همیشه سرمو پایین مینداختم.
‫هی، خپل تاکه!
‫چرا یه نونِ سومن برداشتی آوردی
‫وقتی تأکید کردم نونِ یاکیسوبا باشه؟
‫ملفتی چی می‌گم دیگه؟
‫نه فقط... وقتی آخر زنگ ناهار باشه...
‫چیزمیزای خوب زود فروش می‌ر-
‫گفتم بهونه بیاری، خپل تاکه؟
‫از وقتی ماکو-چان با اون ‫یاروی نین می‌چرخه حالش خراب شده.
‫این چندش هم انگار خوشش میاد مشت بخوره.
‫نـ ـ نه، نه بابا! تعارف نکن!
‫کار نین‌ـه؟
‫اینجا چه‌خبره؟
‫ماریشن‌هایی که داخل کشور استفاده می‌شن ‫ نباید کامل نامرئی باشن.
‫جم نخور، خپل تاکه.
‫چـ ـ چشم!
‫بدو ماکو-چانو خبر کن!
‫باشه!
‫هـ ـ ها؟ یه‌کم... وزنتون کم نشد؟
‫ده‌ثانیه بهت آوانس می‌دم.
‫اگه باز بگیرمت، مردی.
‫این باید شروعِ سروصدا باشه.
‫اول باید مدرسه رو به آشوب بندازم.
‫قبلاً هم از من کلی کار می‌کشیدن...
‫می‌دونی، وقتی که جونین شدم،
‫می‌خوام استفاده گربه‌ها به‌عنوان سلاح رو ممنوع کنم.
‫نکوهیرا... تو واقعاً فک کردی می‌تونی جونین شی؟
‫اشکالش چیه درباره... آرزوهامون حرف بزنیم؟
‫آخ!
‫ساروتا. نکوهیرا.
‫بهتون نگفته بودم از بوفه برام هیوروگان بگیرید؟
‫سه‌ثانیه وقت دارید که بگیرید و بیارید.
‫اگه هم نتونید...
‫می‌کشمتون.
‫اون چشما هیچ‌وقت از خاطرم نمی‌ره.
‫بازم سروصدا لازمه... سروصدای زیاد.
‫خیله‌خب، بتمرگین سر جاتون!
‫عا، انگار نشستین.
‫قبل شروع کلاس، معلمتون یه‌چیز مهم برای گفتن داره.
‫به‌نظر می‌رسه بدنشو کنار جاکفشی‌ها جا گذاشته!
‫پرام. نکنه باهم هماهنگ کردین؟
‫یه واکنشی حداقل نشون بدین!
‫مختون تاب برداشته؟
‫این بچه‌ها برای خودشون نمی‌تونن فکر کنن؟
‫خب، هعی. تف به این سیستم آموزشی.
‫یه‌چیزی اونجاست! یه‌چیز اون توئه!
‫این چه وضعیه!
‫تائه-چـان!
‫بدو دیگه! دست بجنبون!
‫خفه‌خون بگیر!
‫برو که رفتیم...
‫اکهی؛ دستشویی پسراست؟
‫پسرجون، شانس باهات یار نیستا، نه؟
‫ولی خب، همینه که هست.
‫بیخیالش. تو رو زنده می‌ذارم.
‫دیگه نمی‌خواد تو توالت غذا بخوری.
‫اما آخرسر هم خبرنگارها قراره ‫ پاشنه در‌تو پایین بیارن.
‫فکر کنم اینجا آنتن نداره.
‫واسه تو هم؟
‫می‌بخشید...
‫هی، چاق-تاکه!
‫کلاس خیلی‌وقته-
‫چیزه... فـ ـ فکر کنم یه آدم نامرئی... ‫داره همه رو می‌کشه.
‫تاکه، از جات تکون نخور!
‫دیگه نمی‌خوام!
‫نمی‌خوام بمیرم! ‫نمی‌خوام بمیرم!
‫لعنتی. همه‌جا رو وحشت انداخته.
‫ناظم صحبت می‌کنه، برای همه دانش‌آموزا پیام دارم.
‫به اطلاعمون رسیده که ‫یه نفوذی در محوطه مدرسه داریم.
‫برای تضمین امنیت، تمام دانش‌آموزا به حیاط برن.
‫اون دقیقاً همینو می‌خواد.
‫خواهش می‌کنم راهنمایی معلم‌هاتون رو دنبال کنیـ ـ-
‫پیامی برای تمامی دانش‌آموزها.
‫گزارش نفوذ به مدرسه اشتباه بوده.
‫کـ ـ کی داره حرف می‌زنه؟!
‫لطفاً در کلاس‌هاتون بمونید.
‫تکرار می‌کنم، ‫گزارش نفوذ به مدرسه اشتباه بوده.
‫چشونه اینا؟
‫لطفاً در کلاس‌هاتون بمونید.
‫کی ایستگاه گرفته؟
‫چه گیری کردیم...
‫این پیام برای نین هستش. ‫UN به ساختمون دیگه‌ای منتقل شده.
‫اگه راهشو نبندین، در رفته ها.
‫اگه به همکاری علاقه دارید،
‫به اتاق نظافتِ تخته پاک‌کن توی راهرو برید.
‫از اونجا می‌تونید جواب بدید.
‫گمونم می‌خوای باهم کار کنیم، دور شنوا؟
‫خیلی جای انتخابی نداریم.
‫از اون‌موقعی که از طرف نین به لوآن رفت
‫تا توی یگان دوم عقبدار وزارت رفاه باشه، ‫20 سال می‌گذره.
‫دیگه حتی نمی‌تونم بگم طرف کی رو گرفته.
‫توانایی شما برای پیدا کردن دشمن ‫ توی محوطه مدرسه محدود می‌شه،
‫و اونم اینو خوب می‌دونه.
‫یه‌چیزو بهم بگو.
‫تو از اون موارد نادری: ‫نوکنین‌ـی که اجازه داره توی عموم زندگی کنه.
‫برای بیست‌ساله که اینجایی. چرا؟
‫دلیلش چیه؟
‫تماشای بزرگ‌شدن بچه‌ها، شده دلیل زندگیم.
‫همین جواب برات بسه؟
‫شنیدن تاریخ دقیانوس از تو یکی وقت‌ تلف‌کردنه.
‫خودت این حمله رو انجام می‌دی؟
‫من با گوش‌هام پشتیبانی‌تون می‌کنم.
‫می‌دونم رئیس‌تون آدم تومخی‌ایه.
‫بهتره سریع حلش کنین.
‫خودت شنیدی.
‫خودتون حرفاشو شنیدید. ‫به‌نظرتون چیکار کنیم، فرمانده کاتو؟
‫تو راه اونجام.
‫انگار اون گوش‌دراز ‫فقط همه رو قراره از دور بشنوه...
‫به‌نظر می‌رسه کاربر دور شنوا و ‫مأمورهای نین پیش همدیگه‌ان.
‫ولی خب انتظار داشتم.
‫اوی، تو.
‫کورو-سان؟ هیبی-سان؟
‫اسمت چی بود؟
‫بعنی می‌گی نمی‌دونستی؟!
‫نه.
‫به‌نظر مهم نمیومدی، ‫سر همین گفتم لازم نمی‌شه.
‫دکی...
‫من نوهجی‌ام!
‫نوهجی؟
‫چه اسم عجیبی...
‫کورو چی تو فکرشه؟
‫نوهجی... جایگاه 10,895...
‫حدوداً 670تا توی کشور وجود داره، ‫که بیشترشون توی توهوکو اَن.
‫فکر نمی‌کردم تو نریما یکی ببینم...
‫می‌شه دستتو بگیرم؟
‫عه، باشه...
‫زودتر می‌گفتی دیگه!
‫و ـ ولی، مگه شما همین الان تو مدرسه نبودین؟
‫چطور؟
‫خب... آه... یکی رو بی‌هوش دیدم.
‫اون مشاور تحصیلی، کاواداـه.
‫توی کاراته، دان دو داره.
‫آهای!
‫منم، ایـــتا!
‫نجاتم بدیـــد!
‫اونیکوبه انقدر کمیابه که حتی بین اسم‌های رایج ژاپن.
‫رده‌بندی هم نمی‌شه.
‫کدومش به‌نظرتون بهتره، ‫یه اسم کمیاب یا رایج؟
‫چمدونم.
‫اگه کمیاب‌ها بد باشن، ‫خیلی ضعیف می‌شم.
‫شاید بهتره اسممو ساتو بذارم؟
‫نباید همچین کاری کنی.
‫با پافشاری سعی می‌کنیم گذشته رو در مکانی دور به آغوش بگیریم
‫ولی مثل همیشه، تحرک باعث خستگی می‌شه
‫بیا بی‌محابا بزنیم به جاده، به جاده
‫روی آسفالت ترک می‌بینیم
‫ولی بدون دودلی پیش می‌ریم
‫این ظلم تموم‌نشدنی
‫بی‌اندازه و بی‌پایانه
‫چشمی که از مرکز سوخته
‫دودی که از قوری بلند می‌شه
‫تلاطمی که در هوا جریان داره
‫سوتی که سرسام‌آوره
‫سکوت سوپرمارکت توی نیمه‌شب
‫تهمت‌هایی که ذهن رو در بر می‌گیره
‫هوشی که خودمون ازش بی‌خبریم
‫حدی تو تمرینات پیش‌رومون نیست
‫ناشناخته، دیدی مبهم
‫در آفتاب غوطه‌ور شده
‫فرای این جهان کمین کرده
‫ناشناخته، دیدی مبهم
‫در آفتاب غوطه‌ور شده
‫فرای این جهان کمین کرده
‫پیچیده‌ست، پیچیده‌ست، پس بی‌خیالش می‌شم